Szkic przedstawiający widok frontowy domu zdrojowego. Warto tu zaznaczyć, iż załączony rysunek z niemal całkowitą zgodnością oddaje ostateczny wygląd omawianego gmachu. Źródło: Archiwum prywatne państwa Jerzego i Małgorzaty Krzysztyńskich
Widok i rzut poziomy gmachu „łazienek”. Należy jednak zauważyć, iż nie jest wiadome, czy prezentowany na planie rozkład pomieszczeń w rzeczywistości odwzorowuje dokładną strukturę nieistniejącego już budynku. Źródło: Archiwum prywatne państwa Jerzego i Małgorzaty Krzysztyńskich
Reklamy uzdrowiska w Brzozowie z czasopisma „Głos Narodu (numery 154 i 216, 1933 rok). Wspomniane czasopismo było krakowskim dziennikiem informacyjno-publicystycznym wydawanym w latach 1893-1939. Jego redakcja reprezentowała orientację chrześcijańsko-demokratyczną. Źródło: Biblioteka Cyfrowa Uniwersytetu Jagiellońskiego
Dokument ten stanowi doskonały i zwięzły opis głównych zabudowań zdrojowych. Przedstawia także pokrótce obszar użytkowy kompleksu uzdrowiskowego, a także prezentuje właściwości i skład brzozowskich wód mineralnych. Źródło: Archiwum Archidiecezjalne w Przemyślu
Według analizy profesora Jakuba Karola Panasa, brzozowska solanka jodowo-alkaliczna, swym składem najbardziej przypominała wody rabczańskie, choć te były nieco bardziej stężone. Woda mineralna wykorzystywana później w zakładzie zdrojowym, cechowała się ponadto niemal zupełnym brakiem siarczanów. Mogła też być wykorzystywana do picia, jednakże po 10–15-krotnym rozcieńczeniu. Źródło: Archiwum Archidiecezjalne w Przemyślu
Gmachy łazienek oraz domu zdrojowego położone były w głębi lasu w bliskiej odległości względem siebie. Warto też wspomnieć, iż kamienne schody przed zakładem kąpielowym nierzadko służyły gościom i kuracjuszom jako miejsce wykorzystywane do pamiątkowych fotografii. Źródło: Muzeum Regionalne im. A. Fastnachta w Brzozowie
Starowiejskie służebniczki stanowiły znaczą część obsługi zakładu zdrojowego, i w praktyce nadzorowały jego działalność. Na fotografii znajdują się m.in. matka przełożona zgromadzenia s. Eleonora Jankiewicz (nr 1) oraz przełożona zakładu zdrojowego s. Filomena Urbankówna (nr 3). Źródło: Archiwum Sióstr Służebniczek w Starej Wsi
Ujęcie domu zdrojowego w wersji koloryzowanej, pozwala lepiej uświadomić sobie urok podbrzozowskich lasów w których wypoczywali kuracjusze. Bliskość natury oraz możliwość korzystania z nowoczesnej jak na tamte czasy infrastruktury, z pewnością doskonale wpływało na samopoczucie gości. Źródło: Towarzystwo Przyjaciół Brzozowa-Zdroju, oryginał z NAC
Największy czterdziestopokojowy budynek brzozowskiego uzdrowiska, przeznaczono dla kuracjuszy przybywających na wypoczynek do zdroju. Mieścił w sobie też kuchnię i restaurację. Znajdowała się w nim również kaplica zdrojowa. Źródło: Archiwum Sióstr Służebniczek w Starej Wsi
Fotografia w wersji koloryzowanej doskonale uwidocznia, iż za gmachem „łazienek” znajdował się jeszcze drugi budynek, który przeznaczony był najprawdopodobniej do prac gospodarczych. Źródło: Towarzystwo Przyjaciół Brzozowa-Zdroju, oryginał z NAC
